Join our community!


Follow Us
TOP
Powder Turn Chile First Tours

First Tours

Trip report en video van Japan februari 2019

Samenvatting: Twaalf dagen. Vier gebieden. Heel veel sneeuw. Tree runs. Face shots. Onsen.

In februari ben ik met een maatje in Japan wezen snowboarden. Via het forum ben ik in contact gekomen met Bart @BASC die tours naar o.a. Japan organiseert. Met Bart zijn we twee weken op pad geweest op Honshu.

Van de eerdere vakanties was ik al verliefd op Japan. De verbazing heeft plaatsgemaakt voor bewondering en de alom aanwezige drankautomaten en de washlets voelen inmiddels vertrouwd aan. Maar de sneeuw was nieuw. Bij een geplande trip is het altijd afwachten hoe de sneeuw is. Ook in Japan. De week voor onze reis was het zacht en het regende zelfs. Toen we aankwamen was de kou terug en werden we getrakteerd op 20 cm droge poeder. Daarna bleef het sneeuwen. Meerdere dagen heeft het non-stop gesneeuwd. De beelden van metershoge sneeuwmuren zijn echt. Waanzinnig zoveel sneeuw. We waren met PA 6-9 in Oostenrijk al best verwend. Begin januari stonden we ook heupdiep in de sneeuw maar dit smaakte toch anders.

Door de constante sneeuwval en lage bewolking was het zicht niet zo goed. Open velden moesten we vermijden. Dat treft, de gebieden waren niet hoger dan zo’n 1600 meter. Er was eigenlijk geen open terrein. Vanuit de topliften doken we direct het bos is; tree runs, tree runs en tree runs.

We zijn naar vier gebieden geweest: Nozawa Onsen, Madarao, Myoko en Lotte Arai. Voor de gelegenheid had ik een actiecamera aangeschaft en aangevuld met telefoonopnames heb ik een filmpje in elkaar gezet.

Nozawa Onsen was de eerste kennismaking met de Japanse sneeuw. Wat meteen opviel was de verhouding snowboarders vs skiers. Iedereen snowboardt! Het bovenste deel van het gebied wordt niet geprepareerd en heeft een officieel poederbos. Maar dat was dat al snel verspoord. Onder de touwtjes door werd het al een stuk rustiger en konden we vast wennen aan het bomen ontwijken.

De tweede bestemming was Madarao. Geen traditioneel dorp zoals Nozawa maar een pupose build resort. Madarao richt zich op families en freeriders. Makkelijke brede pistes en eindeloze tree runs. De bossen worden ontdaan van ondergroei om het zo leuk mogelijk te maken. De afdalingen hebben namen als Powderwave 1 & 2, Powder Theater en Crystal Bowl. Hier wil je zijn met een dump. Voor een toeslag van 500 yen kun je ook naar de achterkant naar Tangram Ski Circus. Daar was het helemaal rustig. Een lift en een bos, meer heb je niet nodig voor een topdag.

Madarao heeft een typisch Japanse pizzabox lift. Een eenpersoons stoeltje zonder beugel en voetsteun die toegang geeft tot de Adventure Aisle, het startpunt voor verschillende poederbossen. Dankzij de beperkte liftcapaciteit sta je niet met 100 man tegelijk bovenaan de poederhelling. De eerste keer dat wij deze lift namen moesten we 30 minuten wachten omdat de bovenkant nog uitgegraven moest worden. Feest!

Een van de hoogtepunten was de Champion B zwarte piste in Myoko. Toen we met de lift bovenkwamen stond er een man of tien te wachten tot de piste vrijgegeven werd. Het touwtje ging open toen we onze bindingen vast hadden. Het had ’s nachts weer lekker gedumpt en er lag een dik pak verse sneeuw op de piste. Als hongerige wolven stortte iedereen zich op de afdaling. Hard ging het niet maar het was diep. Bochten maken was nauwelijks aan de orde. Een rechte lijn en voor je board een boeggolf tot aan je kin. Gejoel in alle talen, het leek wel een schoolreisje. Beneden bij de lift verzamelde zich een groep sneeuwpoppen met een smile van oor tot oor. Nog een tweede run om te filmen en daarna was deze afdaling op. Snel weer de bossen in.

Vanuit Myoko zijn we een dag naar Lotte Arai geweest. Dit is een apart resort. Het skigebied was 15 jaar dicht totdat de Lotte groep uit Zuid Korea het weer nieuw leven in blies met een (te) luxe hotel en nieuwe liften. Het enige gebied met RFID skipassen. Geen ‘singles line’ maar een ‘first class’ poortje. Het grootse deel van het gebied is voor gevorderden en wordt niet geprepareerd. Naast de gemarkeerde afdalingen bestaat het gebied uit een aantal gecontroleerde bowls. Top voor de freeriders maar het sluit niet echt aan bij de doelgroep van het resort. Ik vraag me af hoe lang ze vol houden. De dag dat wij hier waren begonnen we wederom met 50cm+ verse sneeuw. Poeder op de piste en leuke runs door de sidecountry.

Om 12 uur ging de hike naar Mt Otebashi en de “Big Bowl” open. Honderden snowboarders sloten aan in de polonaise naar de top. Een bizar aanzicht. En toch ben ik ook gaan lopen, met het risico naar een geheel verspoorde helling te hiken. De bootpack was goed begaanbaar zul je wel begrijpen dus binnen no time waren we bij de top. Een file voor het indroppen en toen bleek de sneeuw gewoon kut. Zwaar en nat. Het leek op voorjaarssneeuw bij +15. Maar het was onder nul en de zon kwam pas net door de wolken heen. Iemand bekend met dit fenomeen?

De laatste dag scheen de zon. Tijd om te touren. Met sneeuwschoenen zijn we in Myoko naar Mt. Maeyama (1.935m) gelopen. Daar vonden we nog een heerlijke afdaling met bomen en open stukken. Gas erop. Dikke smiles. High fives. Ramen eten en nog één keer in de onsen. Na anderhalve week poeder rijden waren de benen op. Het was een mooie trip.

Originally posted to WePowder.

Post a Comment

You don't have permission to register